Toen ik mijn woning in Enkhuizen betrok, wist ik één ding vrijwel zeker: de extra ruimte naast de keuken zou ooit een atelier worden. Niet meteen, maar wel met een duidelijke bedoeling. Voor het zover was, moest er eerst verbouwd worden. Dat traject nam meer tijd in beslag dan voorzien, mede doordat tijdens de coronaperiode nauwelijks aannemers beschikbaar waren. Pas later kreeg het atelier daadwerkelijk vorm.
Nu de ruimte vrijwel klaar is en volledig is ingericht, merk ik hoe een werkplek invloed heeft op ideeën. Waar het atelier eerst vooral een plek was om geconcentreerd te werken en sieraden te maken, ontstaan nu ook andere gedachten. Het geven van een sieraden workshop of een korte oriëntatie in edelsmeden voelt ineens als een reële mogelijkheid om over na te denken. Niet als plan, maar als gedachte die zich vanzelf aandient wanneer een ruimte zijn functie begint te vervullen.
Ik maak inmiddels al meer dan tien jaar sieraden en heb gemerkt dat dit ambacht nooit “af” is. Er zijn altijd nieuwe technieken, materialen en benaderingen te ontdekken. Een groot deel van wat ik heb geleerd, is op autodidactische wijze tot stand gekomen. Door zelf onderzoek te doen, het werk van andere sieradenmakers te bestuderen en via internet werkbeschrijvingen te volgen van makers wier stijl mij aansprak. Vooral het ontwikkelen van draadtechnieken en het zelf sieraden maken kreeg op die manier vorm.
Toen mijn interesse zich verder verlegde richting edelsmeden, werd duidelijk dat dit een ander vertrekpunt vraagt. Waar veel technieken nog zelfstandig te leren zijn, bleek smeden iets dat vraagt om begeleiding, uitleg en context. Dat was het moment waarop ik actief op zoek ging naar een edelsmid bij wie ik les kon nemen. Niet zozeer om snel een techniek onder de knie te krijgen, maar om het vak beter te begrijpen.
Les volgen bracht meer dan alleen technische kennis. Door de jaren heen, mede door verhuizingen, heb ik op verschillende plekken en bij verschillende docenten cursus edelsmeden gevolgd. Elke omgeving bracht nieuwe inzichten. Leraren deelden praktische handigheidjes, lieten gereedschap zien dat ik nog niet kende en wezen op leveranciers en groothandels waar ik zelf nog geen ervaring mee had. Daarnaast werkte het inspirerend om het werk van medecursisten te zien. Hun benadering, keuzes en fouten zetten aan tot reflectie en nieuwe ideeën.
Die combinatie van zelfstandig leren en les nemen heeft mijn manier van werken sterk beïnvloed. Het heeft me niet alleen geholpen om technieken beter te beheersen, maar ook om bewuster keuzes te maken in materialen en werkwijze. Terugkijkend zie ik dat leren edelsmeden geen rechte lijn is, maar een proces van proberen, verdiepen en opnieuw beginnen.
In die zin begrijp ik ook de twijfel van mensen die overwegen om met edelsmeden te beginnen of zich oriënteren op een edelsmid cursus in West-Friesland. Het vak is toegankelijk, maar vraagt tijd, aandacht en nieuwsgierigheid. Juist die combinatie maakt het voor mij nog steeds zo waardevol om ermee bezig te zijn, en motiveert mij om dit ambacht levend te houden — voor mezelf, en mogelijk ook door anderen enthousiast te maken voor het proces van sieraden maken.
